This is the second story which follows the first post.
However, it is not correct to say that the experience in my childhood directly lead to who I am and how I live now. In fact I could not speak foreign language much till I turn my 20s. And my first trip oversea was when I was 12. I and my sister are very different. She is domestic and comfortable in Japan and reluctant to learn foreign languages or travel overseas, although we were brought up in the same family. Probably it is the nature of the  younger sibling to be curious about the surrounding or something unusual like things about foreign countries.    
English was not my skill as a teenager. But at that time I had an unusual hobby for a child in Japan. That was birdwatching. I liked and had a keen sense of small moving animals or their noises. I personally believe those were “hidden” elements of who I am. To live abroad and work as a translator we have to communicate in different languages and check errors in texts. Good concentration skills and a habit of spotting small things helps it a great deal.
Until 20s I lived my life in a completely different manner from now. I did not have a particular skill or something to achieve in my life. However, since I became a late teenager I have grown up feeling not wanting to become ordinary Japanese adults. They tend to live for their organization and work for long hours（whether they are productive or not）. There is a word in Japanese “shakaijin” that in short behave following corporate and social rules. Japan is a conservative and uniform society, so their one of the top priorities is to share the value of belonging to an organization. That includes dress code, loyalty to the corporate team or boss to work with. I doubted such value as a teenager and believed there should be different way to live and live based on individual value. However, I couldn’t have an idea of practically and specifically in what way to live in the future or did I have a skill to depend on in the future life.
It was on one winter day of the year I was to turn 20 when I found a flyer in the mailbox of an English language school. Perhaps because of my instinct,  I became interested in it and expressed my wish to take up an English conversation course to my parents. In fact my school teacher had been going to the same school and talked a little about it at the class. Though I had graduated from my high school, I had a memory of him referring to that school. Many Japanese particularly at that time completed English education for the sake of graduating schools. Assessments were conducted with paper test sheets. Just filling the test sheets with correct answers  related to English grammars or what you comprehend after reading paragraphs of writing we could complete English courses in many of the schools.

しかし、子供の頃の経験が直接自分という人間、今の生活と関わっているわけではありません。事実、20台になるまで外国語はあまり話せんでした。そして、初めての海外旅行は12歳の時でした。。とは言え、私と姉は同じ家庭で育ったものの、彼女は国内志向で日本にいるのが心地良く外国語の学習や海外旅行をしたがりません。多分身の周りや外国などの変わった事柄に好奇心を抱くのは、年少のきょうだいの性質なのでしょう。
英語は、10代の頃の自分のスキルではありませんでした。その頃は、日本の子供としては変わった趣味を持ていました。バードウォッチングです。小さな動物が好きで、そうした動物の動きや鳴き声を敏感に捉えていました。それが、個人的には「隠れた」自分の要素だと思います。海外で生活し翻訳者として働くには、異なる言語でコミュニケーションを取り文章中の誤りをチェックしなければなりません。集中力があり、小さなことに気を配る習慣があれば非常に助けになります。
20台になるまでの人生は、今とは全く違った形で進んでいました。特技も何か人生で達成したいこともありませんでした。とは言え、10代の終わりごろから、典型的な日本人の大人にはなりたくないという気持ちが芽生えていました。日本人の大人は組織のために生きて長時間働きます。
20歳になる年ある冬の日、郵便受けに英会話学校のチラシを見つけました。そ本能がそうさせたのかもしれませんが、そのチラシに興味を持ち、両親に英会話を始めたいと伝えました。実は、高校の先生が同じ学校へ通っており、授業中に少し話していました。私は既に高校を卒業していましたが、先生がその学校に言及したことを覚えていました。特にその頃の多くの日本人は、学校を卒業する目的で英語教育を終了していました。評価は記述テストで行われていました。記述式のテストに正しい回答を書き込むか数段落の文章を読んで理解したことを書くだけで多くの学校では英語の科目を修了できました。

To jest druga część historii z pierwszego postu.
Jakkolwiek, nie byłoby właściwie powiedzieć, że doświadczenia w moim dzieciństwie doprowadziły mnie do tego kim jestem obecnie i jak żyję teraz. Ja i moja siostra jesteśmy bardzo inni. Ona jest domowniczką i czuje się dobrze w Japonii, jest niechętna uczeniu się języków obcych i podróżom zagranicznym mimo, że wychowaliśmy się w tej samej rodzinie. Prawdopodobnie naturą młodszego rodzeństwa jest być ciekawym tego, co jest dookoła lub interesować się czymś tak nietypowym jak obce kraje.
Nie umiałem mówić po angielsku jako nastolatek. Ale w tym czasie miałem nietypowe hobby jak na dziecko w Japonii. Było nim obserwowanie ptaków. Miałem mocne wyczucie tych małych poruszających się zwierząt i ich śpiewu. Wierzę, że były to “ukryte” elementy tego, kim jestem. Aby mieszkać za granicą i pracować jako tłumacz trzeba komunikować się w różnych językach i sprawdzać błędy w tekstach. Umiejętność koncentracji i zwyczaj zauważania szczegółów bardzo w tym pomaga.
Aż do 20 roku życia żyłem zupełnie inaczej niż teraz. Nie miałem szczególnych umiejętności lub celu w życiu do osiągnięcia. Jednak od późnych lat nastoletnich poczułem, że nie chcę stać się zwykłym dorosłym Japończykiem. Mają oni tendencję by żyć dla swojej firmy i pracować przez wiele godzin (bez znaczenia czy są produktywni, czy nie). Jest takie słowo w japońskim – shakaijin – które oznacza podążanie za zasadami korporacji i społeczeństwa. Japończycy są społeczeństwem konserwatywnym i jednolitym, więc jednym z ich głównych priorytetów jest dzielenie tej samej wartości i przynależność do jakiejś organizacji. 
To dotyczy zasad ubioru, lojalności wobec zespołu w korporacji lub szefa z którym się pracuje. Wątpiłem w takie wartości jako nastolatek i wierzyłem, że powinien być inny sposób życia, życia w oparciu o indywidualne wartości. Jakkolwiek nie miałem konkretnego pomysłu jak praktycznie żyć w przyszłości, nie miałem też żadnej umiejętności, na której mógłbym polegać w przyszłym życiu.
To było w pewien zimowy dzień, zbliżałem się do dwudziestki i znalazłem ulotkę o szkole języka angielskiego. Być może dzięki mojemu instynktowi, zacząłem się tym interesować i wyraziłem wobec swoich rodziców swoje życzenie by zapisać się na kurs konwersacji po angielsku. Faktem jest, że mój szkolny nauczyciel chodził do tej samej szkoły i trochę o niej mówił na lekcjach. Mimo, że już dawno skończyłem liceum, jakoś pamiętałem o nim wspominającym tę szkołę. Wielu Japończyków, zwłaszcza wtedy, uczyło się angielskiego po to, by skończyć szkoły. Oceny były wystawiane na podstawie papierowych testów. Wypełnianie arkuszy testów poprawnymi odpowiedziami dotyczącymi angielskiej gramatyki oraz rozumienie tektów pisanych pozwalało ukończyć kursy angielskiego w wielu szkołach.

• MY LIFE BEFORE COMING TO POLAND
• My life in Japan